Tango’nun Orijini tarihin çok gerilerine gitmektedir ve bu tarihin  derinlilerini, engine genişliğe ve ulaşılması mümkün olmamaktadır.

18 YY da Dominik Cumhuriyeti Fransız kolonisi olduğu zamanlarda  Dominik Cumhuriyeti halkı  “contre dance" dansı ile dans etmekteydiler ve bu müziğin  "counterpoint ritmi" tangonun kontur ritmini olup kölelerden oluşan  bandocular tarafında icra edilmekteydi.  Daha sonra bu müzik Küba ve İspanyol “zarzuela” müziği tersinde altında kalmıştır. 

Bu müzik orijinal olarak öncelleri  hafif ve seyyar müzik aletler ile icra edilmiş; daha sonra bu müziğe gitar, flüt, keman üçlüsü dahil edilmiş, ve bugünkü son durumda  bandoneón karakterine 19 YY sonlarında ulaşmıştır.

Ilk Tango ürünlerini  of Buenos Aires, sokaklarının arka sokaklarında Buenos Aires şehrine göç eden göçmenler tarafında icra edilmiştir (ilk tango oyuncularının ilk jenerasyonuna "Guardia Vieja"  veya  “Old Guard” sıfatları isle anılmışlardır). 19 YY sonlarında doğru bütün şehrine yavaş yavaş dağılmaya başlamışlardır.   

100.000 erkek ve bu sayıdan daha fazla kadının bulunduğu bir şehirde, genelevler sosyal statüler olan ve kızlar için sıraya girmiş erkekler yoğum mesai içindeydiler. Bu potansiyeli ayakta tutmak için genelev sahipleri (parasal olarak zengin) bu arada duyduklar heyecanlı ve canlı müzik yapan bu grupları işe alarak müşterilerini duygularına hitap etmeyi ve maço erkelerin birbirleri ile dans etme olanağı yaratışlardır,     

Tangonu daha popüler alanlara doğru kayması biraz zamana aldı. Ana 1920 yılınsan itibaren Gardel gibiler    "tango-canción" tanıştırdı ve tango altın yıllarını sonuç olarak “altın yılını”   (1935-1952 arasıdır).

Fransa’dan başlayarak tango Avrupa da halkça tutulma kazanmaya başladı).  Aynı zamanda bu periyoda   (Çoğu zaman bandoneon akerdiona çevrilmesi) tekabül etmektedir.

1920 yıllarının sonuna doğru Tango düşük kaliteli  genelevlerden orta sınıf genelevlere doğru yayılmaya başladı ve tango daha saygı duyulan bir müzik ve dans olma sansını buldu.

Astor Piazzola – Tangonun tavsiyesinden korkan ve tangonun saflığını ve değişimine karşı çıkanlar -1950 yılının  girişinde açıtlıkları yeni bir acılımla  bu grup  çağdaş ve daha popüler tango formalarını jazın erimeye başladığı ve sona erdiği tarihte yeni bir yaklaşım  çağdaş bir tangonu yapılanmasına hizmet edtmişlere ve bazen hatta rock müziği günümüzde “Tango Nuevo” olarak adlandıerlmaktadır.  Kendilerini “post-Piazzolla” olarak adlandırılan bir generasyon (1980-) Tangoyu deney sitilinde bir adım daha ileriye götürmüşlerdir.   

Tangonu gelişimi, evrimi burada bitmedi.  Yeni trend “elektronik tango” veya “tango fusion”  olarak adlandırıla bilinir. Bu stil tangoda “elektronik etkiler” birçok katta ustaca işlenmiş olarak ve ana faktör olarak  his edilebilir. ”Neo Tango” olarak kendilerini adlandıran bir çok grup genelde aynı paydada ve asgari müştereklerde birleşmişlerdir.  Bazı müzik yapımcıları ve icracıları  elektronik müzik ekipmanlarının ustalıkla kullanımına karşı çıkmakta –tadır (mesela Carlos Libedinsky ve Gotan Project gibi).  Bu arada bazıları daha ileri giderek tangoyu  Latin/salsa/elektronik etkilerde uzaklaşarak tangoyu geriye doğru itelemektedirler.  Yeni nesil  tam olarak gelişimden, yenilenmeden yana ve bu ateşli  tartışmalar ticari amaçla tango yapan dansçıların tarafında tangonun gelenek ve göreneklerinde saygılı olama ve tango geleneklerini saygısızlım  mazur görülemez denilmektedir.